Płaczący przez wiele godzin noworodek z napiętym brzuszkiem i podkurczonymi nogami może walczyć właśnie z kolką. Przypadłość ta nie stanowi zagrożenia zdrowia malucha ani nie jest traktowana jako choroba. Jednakże jest dla dziecka bardzo przykra i może totalnie wyczerpać rodziców, co gorsza nie ma na nią panaceum.

Kolkę u małego dziecka diagnozuje się najczęściej pod koniec okresu noworodkowego (3.–4. tydzień życia). Charakteryzuje się ona występowaniem o tej samej porze dnia napadów płaczu i grymasów oraz napiętym brzuszkiem. Napady powinny trwać trzy godziny w ciągu doby, przez trzy kolejne dni w tygodniu lub przez tydzień. Kolka samoistnie przechodzi najczęściej kolo 3.–4. miesiąca życia. Związana jest z niedojrzałością układu pokarmowego dziecka, a właściwie z jego nagłym zasiedlaniem przez żyjące w środowisku człowieka mikroorganizmy. Jest to proces adaptacyjny, który ostatecznie pełni u człowieka funkcję ochronną, jednakże praca jelit, trawienie pokarmu, wydzielanie enzymów i rozwój kolonii bakterii może znacznie pogarszać stan dziecka, bo czynniki te podrażniają wrażliwe organy. Jego płacz jest nie tylko związany z bólem, ale także z poczuciem dyskomfortu.

Jeśli dziecko wykazuje objawy charakterystyczne dla kolki, to po pierwsze nie należy go odstawiać od piersi, a wiele matek tak robi, wiążąc płacz noworodka z naturalnym karmieniem. Pokarmu matki nie zastąpi najlepsza mieszanka sztuczna, jedynie on wyposaża malucha w te przeciwciała, których potrzebuje w danym momencie rozwoju. Mama powinna jedynie przestrzegać porad dietetyków dotyczących diety w tym czasie i nie jeść produktów wzdymających i ciężkostrawnych (groch, fasola, bób, kapusta, kalafior czy brokuły). Może się zdarzyć, że atak kolki wywołają konkretne produkty, stąd po każdym karmieniu warto zwrócić uwagę na to, jak zachowuje się dziecko.

Dziecku przyniesie ulgę, jeśli zostanie położone brzuszkiem na brzuchu jednego z rodziców. Drugi w tym czasie powinien masować mu plecki i delikatnie kołysać. Ciepło i dotyk działają relaksująco. Kolejnym krokiem jest uspokojenie zewnętrznego środowiska – wyłącznie zbędnego światła, czy muzyki, bo płacz może być też spotęgowany przez nadmiar bodźców. Dziecko może się uspokoić przy dźwiękach podobnych do szumu, jak odgłos odkurzacza lub suszarki, ale nie sprzyja mu ostre światło i tłum ludzi niosących pomoc. Na rynku dostępne są leki, które łagodzą objawy kolki, jednakże nie wszyscy lekarze je polecają, zwłaszcza kontrowersyjne opinie padają często na temat leków homeopatycznych, co można przeczytać na serwisach dla matek. Pediatrzy zwracają uwagę na to, że nie ma dobrego leku na kolkę i najczęściej przechodzi ona sama. Leki najczęściej maja za zadanie uspokoić rodziców, a nie dziecko.

Przestrzega się przed pomysłami, które nie tylko nie pomagają, ale także szkodzą. Należy do nich podawanie na siłę dziecku specyfików, których pić nie chce (przykładowo herbatka z kopru włoskiego), a także okłady z gorących, mokrych pieluch, czy wszelkie manipulacje w obrębie brzuszka. Oczywiście lekki masaż może niemowlakowi pomóc, ale najlepiej skonsultować ten pomysł z lekarzem. Nie wolno też wychodzić z założenia, że dziecku przejdzie samo i zostawić go w pokoiku bez opieki. W tym czasie maluch szczególnie potrzebuje bliskości rodziców, która działa na niego terapeutycznie, bo zaspokaja wymagania emocjonalne. Niektórzy lekarze zwracają uwagę na to, że kontakt z rodzicami w chwilach bólu jest ważniejszy i bardziej skuteczny niż wyszukane leki.