Dziecko po narodzinach układane jest na chwilę na brzuchu matki, a następnie zabierane w celu wykonania czynność pielęgnacyjnych i zbadania parametrów życiowych. Mierzy się jego długość, masę, obwód głowy i brzucha oraz podaje się ocenę stanu ogólnego w skali Apgar. Następnie pediatra bada kręgosłup, drożność odbytu i przełyku, a także pracę serca i płuc. Dziecko zostaje wytarte z mazi płodowej i zawinięte w kocyk.

Prawidłowa masa noworodka urodzonego w terminie może wahać się od 3000 do 4000 gram, książkowa średnia natomiast wynosi 3200–3600 gram. Mniejsze dzieci zwykle rodzone są w wyniku porodów przedwczesnych i ciąż mnogich. Na niską masę mogą wpływać także zaburzenia zdrowia w ciąży, palenie papierosów oraz picie alkoholu. Wcześniak powinien szybko zaadaptować się do życia, jeśli jego waga nie jest mniejsza niż 2500 gram. Oczywiście, jeszcze mniejsze dzieci przy współczesnym rozwoju medycyny dojrzewają bez komplikacji poza organizmem matki. Niemniej jednak niska waga zawsze obniża odporność dziecka i możliwości adaptacyjne układów.

Powyżej 4 kg można mówić o makrosomii, która może być rezultatem cukrzycy matki bądź powstać w wyniku genetycznych predyspozycji. Nie stanowi zagrożenia dla dziecka, chyba że skojarzona jest z dużym spadkiem cukru we krwi, ale zawsze zwiększa ryzyko ukończenia porodu drogą cięcia cesarskiego. W pierwszych dobach życia dochodzi do fizjologicznego spadku masy, na który składa się oddanie smółki – pierwszego stolca, moczu oraz utrata płynów przez skórę i drogi oddechowe. Długość ciała jest skojarzona z jego wagą, optymalne wartości wahają się w granicach 47–55 cm. Obwód główki powinien być większy o 1–2 cm od obwodu klatki piersiowej.

Parametry życiowe dziecka ocenia się na podstawie skali Apgar. Wartości podawane są minimum dwukrotnie, w 1. i 5. minucie życia, w zależności od ośrodka przeprowadza się czasem badania jeszcze w 3. lub 10. minucie. Skala Apgar ocenia kondycję noworodka. W wyniku tego badania można uzyskać od 0 do 10 punktów na podstawie pięciu wskaźników ocenianych w skali 0–2. Są to kolor skóry, puls, reakcja na bodźce, napięcie mięśni i oddychanie. Wartościowanie obserwacji tych zjawisk przedstawia się następująco:

• kolor skóry (Appearance): 0 – sinica całego ciała, 1 – sinica dłoni i stóp, 2 – ciało różowe;
• puls (Pulse): 0 – niewyczuwalny, 1 – <100 na minutę, 2 – >100 na minutę;
• reakcja na bodźce (Grimace): 0 – brak, 1 – grymas, 2 – kaszel lub kichanie;
• napięcie mięśni (Activity): 0 – wiotkość, brak napięcia, 1 – napięcie obniżone, zgięte kończyny, 2 – napięcie prawidłowe, samodzielne ruchy;
• oddychanie (Respiration): 0 – brak oddechu, 1 – regularny, ale wolny, 2 – głośny płacz;

Za noworodka w stanie dobrym uważa się takiego, który otrzymał punktacje w granicach 10–7. Obniżona punktacja, 8 i 7, oznacza zmęczenie dziecka porodem. Niższe wartości mogą świadczyć o złej kondycji urodzeniowej noworodka. Punkty od 6 do 4 świadczą o niedotlenieniu i zamartwicy, natomiast 3, 2, 1, i 0 to stan bardzo ciężki i zagrażający życiu. Noworodek, który otrzymał tak niską punktację może być później dzieckiem niepełnosprawnym lub nieprawidłowo się rozwijającym. Badanie wskaźników skali Apgar nie przesądza jednak o jego losach, niska ocena może być bowiem wynikiem bardzo ciężkiego porodu, często jest także stanem, z którego dziecko da się wyprowadzić. Współczesna medycyna potrafi uratować nawet najsłabsze dzieci, które rodzą się z bardzo niską masą i złymi parametrami życiowymi.