Nowonarodzone dziecko ma odporność wykształconą w stopniu szczątkowym, pomimo prawidłowej budowy organów limfatycznych, które produkują przeciwciała. Dzieje się tak, ponieważ rozwijając się w macicy, przebywa cały czas w środowisku jałowym, a odporność czerpie z krwi pępowinowej pochodzącej od matki. Samo nie jest w stanie wytwarzać przeciwciał, którymi mogłoby bronić sie przed drobnoustrojami.

Odporność człowieka to zdolność ochrony ludzkiego organizmu przed patogenami. Można ją podzielić na dwie grupy, jedna dotyczy budowy ciała i jego funkcji, druga związana jest z produkowaniem przeciwciał. Odporność zaliczana do pierwszej grupy (tzw. nieswoista) to występowanie kwaśnego pH skóry, pochwy i żołądka, a także skład chemiczny wydzielin, np. śliny, łez, krwi czy kobiecego mleka. Kwaśne pH oraz niektóre enzymy zawarte we wspomnianych wydzielinach uniemożliwiają rozwój bakteriom chorobotwórczym. Do tej odporności zalicza się także reakcje organizmu na chorobę – kichanie, kaszel, wymioty, które służą pozbyciu się patogenów z ciała. Drugi trzon fizjologicznej ochrony stanowi odporność związana z przeciwciałami (tzw. swoista), obejmuje ona nasze naturalne zasoby przeciwciał oraz zdolność do ich wytwarzania.

Źródłem odporności nabywanej naturalnie, która wyposaża noworodka w limfocyty B, T i przeciwciała, jest krew matki dopływająca do łożyska oraz jej mleko. Najwięcej immunoglobulin czyli białek, które mają zdolność atakowania drobnoustrojów, zawiera pierwsze mleko tzw. siara, które jest wywarzane w gruczołach sutkowych przez kilka dni po porodzie. Noworodek nabywa odporność przez długi okres, który jest w pełni zależny od karmienia piersią. Proces nabywania odporności jest długi i zaczyna się w pierwszych chwilach życia. Zależy on bezpośrednio od karmienia piersią przynajmniej do 4. miesiąca życia. Najbardziej narażone na infekcje są wcześniaki, ponieważ transport przeciwciał IgG zwiększa się w ostatnich tygodniach ciąży oraz dzieci kobiet z zaburzeniami odporności. Dopiero półroczne dziecko zaczyna produkować przeciwciała IgG i limfocyty B, które odpowiadają za natychmiastową reakcję obronną.

Karmienie piersią jest podstawowym źródłem przeciwciał z klasy IgA, które budują warstwę ochronną w śluzówkach przewodu pokarmowego oraz układu oddechowego i moczowego. Są jednymi z najszybciej reagujących związków w organizmie w momencie wniknięcia bakterii bądź wirusa. Mleko matki zawiera także IgE, które są odpowiedzialne za zwalczanie pasożytów. Z krwi pępowinowej pochodzą natomiast przeciwciała klasy IgG, które jako jedyne przechodzą przez łożysko. Biorą udział w atakowaniu antygenów i odpowiadają za podstawową oporność człowieka na poziomie komórkowym. Karmienie dziecka piersią pozwala na wykształcenie się odporności przeciw drobnoustrojom znajdującym się w środowisku matki. To najlepsze rozwiązanie, ponieważ oboje żyją w tym samym domu. Poza przeciwciałami mleko kobiece zawiera polisacharydy złożone, które wspomagają wzrost bakterii niechorobotwórczych w jelicie zakwaszających środowisko pokarmowe.

Dowodem na to, że pokarm matki jest niezastąpionym źródłem przeciwciał, jest mniejsza umieralność noworodków w krajach gdzie powszechnie karmi się piersią. Badania wykazują także, że osoby karmione jako noworodki nie mniej niż przez 4 miesiące, rzadziej zapadają na raka i choroby nowotworowe. Karmienie naturalne pomaga organizmowi dziecka lepiej reagować na szczepienia ochronne, a także rozwija tolerancję pokarmową. Niemowlęta te ponadto rzadziej chorują na alergie.