Noworodek od pierwszych chwil życia przyzwyczaja się do nieustannego kontaktu z nowymi bodźcami. Czasem, kiedy jest ich za dużo może się denerwować lub niepokoić. Są one jednak niezbędne, ponieważ bez nich nie mógłby się prawidłowo rozwijać. Umiejętne wspomaganie rozwoju noworodka, gwarantuje zoptymalizowaną pracę ośrodkowego układu nerwowego.

Bez podaży optymalnych ilości energii układ nerwowy nie stymuluje wytwarzania hormonów, co może prowadzić do zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu i głębokiego upośledzenia umysłowego lub fizycznego. Niepełnosprawność dziecka w tym przypadku jest najczęściej związana ze zubożeniem kontaktu fizycznego i emocjonalnego ze środowiskiem. Noworodek, którego nikt nie pieści, na którego płacz nikt nie reaguje, nie rozwija się prawidłowo, ponieważ nie zostały zaspokojone jego potrzeby psychiczne, a także jego mózg nie jest pobudzany sensomotorycznie.

Naukowcy zwracają uwagę na dwie przytaczane w ujęciu tego problemu historie. Pierwsza z nich pochodzi z lat 50. XX wieku z domu dziecka w Teheranie. Zastanawiano się, dlaczego przeważająca większość podopiecznych placówki wykazywała upośledzenia w rozwoju motorycznym. Okazało się, że z powodu dużej ilości dzieci, a małej ilości personelu, noworodki przez cale dnie leżały same w łóżeczkach, z których były wyciągane tylko do kąpieli, co drugi dzień. Karmiono je z butelki opartej o poduszkę, z czym musiały sobie radzić samodzielnie. Nie bawiono się z nimi, nie mówiono do nich, nie miały zabawek ani towarzystwa, gdy urosły sadzano je na podłodze. Z powodu braku stymulacji nie rozwijały się prawidłowo.

Drugą historią jest przeprowadzone w XIX-wieku doświadczenie, które oparto na tezie, że każdy człowiek ma wrodzoną zdolność posługiwania się jednym z języków starożytnych, którą traci bezpowrotnie w trakcie poznawania mowy swoich rodziców. W celu jej udowodnienia zorganizowano eksperyment w grupie stu noworodków, sierot. Każde dziecko umieszczono w oddzielnym pokoju pod obserwacją. Kontakt z innymi ludźmi został maksymalnie ograniczony, opieka pielęgniarska przewidywała tylko kąpiel i przewijanie. Z dziećmi nie wolno było się bawić, brać je na ręce, przytulać, a przede wszystkim nie wolno było do nich mówić. Wszystkie niemowlęta umarły w przeciągu roku, a ich rozwój był poważnie zaburzony.

Zdrowe dziecko, którym nikt się nie zajmuje, nie pieści go, nie tuli, nie mówi do niego, nie może rozwijać się normalnie ani fizycznie, ani umysłowo. Związane jest to z jednej strony z zaspokojeniem potrzeb emocjonalnych i okazywaniem miłości i akceptacji, a z drugiej z odpowiednią stymulacją sensomotoryczną, którą zapewniają różnorodne ćwiczenia fizyczne. Zbyt mała ilość stymulacji jest szczególnie niebezpieczna dla wcześniaków przebywających długie tygodnie na oddziałach intensywnej terapii.

Brak odpowiednio zbilansowanej troskliwej opieki nad dzieckiem, a także kontaktu fizycznego z drugą osobą, może być dla nowonarodzonego dziecka tragiczny w skutkach. Wszystkie modele wychowania, popularne także w XX wieku, które miałyby się opierać na zminimalizowaniu kontaktu (zimny wychów, metoda kontrolowanego wypłakiwania) są od podstaw błędne. Małe dziecko, noworodek czy niemowlę, nie płacze po to, aby manipulować rodzicami, tylko dlatego, że coś mu dolega. Potrzebuje wówczas pomocy, bo sucha pieluszka i pełny brzuszek, to jedne z wielu jego potrzeb. W gestii rodziców leży obowiązek udzielenia mu pomocy, być może wystarczy go przytulić.